‏ بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ ‏﴿١﴾ آیة ١ سورة الفاتحة: ‏به نام خداوند بخشنده مهربان.‏
توضیح: ‏«بِسْمِ»: فراهم آمده است از (بِ) و (اِسْمِ). يعني: كارم را با نام خدا آغاز ميكنم؛ نه به نام چيز ديگري، و نه به فرمان دل يا كس ديگري. واژه (اِسْم) از ماده (سُمُوّ) به معني عُلُوّ، يا (وسم) به معني علامت و نشانه است. «اللهِ»: اسم خاصّ است براي خدا. اصل آن (إِلاه) بوده و مصدري است بر وزن (فِعال) به معني مفعول، يعني (مَأْلُوه) به معني معبود ميباشد. همان گونه كه مصدر (خَلْق) به معني مخلوق است (نگا: لقمان / 11). «الرَّحْمنِ»: داراي مهر فراوان (نگا: أعراف / 156). «الرَّحِيمِ»: داراي مهر هميشگي.‏
 
‏ الْحَمْدُ للّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ ‏﴿٢﴾ آیة ٢ سورة الفاتحة: ‏ستايش خداوندي را سزا است كه پروردگار جهانيان است.‏
توضیح: ‏«رَبِّ»: پروردگار. مصدري است به معني تربيت، و در اينجا در معني اسم فاعل، يعني مربّي به كار رفته است، و صفت (الله) ميباشد. «الْعَالَمِينَ»: جهانيان، جهانها. هر صنفي از اصناف آفريدگان. اسم آلت است و به معني آنچه خدا بدان شناخته شود. از راه تغليب به صورت جمع مذكّر سالم با (ين) جمع بسته شده است.‏
 
‏ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ ‏﴿٣﴾ آیة ٣ سورة الفاتحة: ‏بخشنده مهربان است.‏
توضیح: ‏«الرَّحْمنِ»: و «الرَّحِيمِ». هر دو صيغه مبالغه اند و صفت (الله) ميباشند.‏
 
‏ مَالِكِ يَوْمِ الدِّينِ ‏﴿٤﴾ آیة ۴ سورة الفاتحة: ‏مالك روز سزا و جزا است.‏
توضیح: ‏«مَالِكِ»: متصرّف. صاحب. خداوند. بدل يا صفت بشمار است. «الدِّينِ»: جزا. داوري. آئين.‏
 
‏ إِيَّاكَ نَعْبُدُ وإِيَّاكَ نَسْتَعِينُ ‏﴿٥﴾ آیة ۵ سورة الفاتحة: ‏تنها تو را ميپرستيم و تنها از تو ياري ميطلبيم.‏
توضیح: ‏«إيَّاكَ»: تو را.‏
 
‏ اهدِنَا الصِّرَاطَ المُستَقِيمَ ‏﴿٦﴾ آیة ٦ سورة الفاتحة: ‏ما را به راه راست راهنمائي فرما.‏
توضیح: ‏«الصِّرَاطَ»: راه (نگا: مريم / 36، يس / 61، زخرف / 61 و 64).‏
 
‏ صِرَاطَ الَّذِينَ أَنعَمتَ عَلَيهِمْ غَيرِ المَغضُوبِ عَلَيهِمْ وَلاَ الضَّالِّينَ ‏﴿٧﴾ آیة ٧ سورة الفاتحة: ‏راه كساني كه بدانان نعمت دادهاي؛ نه راه آنان كه بر ايشان خشمگرفتهاي، و نه راه گمراهان و سرگشتگان.‏
توضیح: ‏«صِرَاطَ»: بدل از (الصِّرَاطَ) پيشين است. «الَّذِينَ أَنْعَمْتَ عَلَيْهِمْ»: مراد كساني است كه در (نساء / 69) از آنان سخن رفته است. «غَيْرِ»: بدل از ضمير (هِمْ) يا از (الَّذِينَ) است. «الْمَغْضُوبِ عَلَيْهِمْ»: مراد كساني است كه در (فتح / 6) از آنان سخن رفته است. «الضَّآلِّينَ»: گمراهان. مراد كساني است كه در ( آلعمران / 90 ، واقعه / 41 - 56 ) از ايشان صحبت شده است .‏